SABAHA KADAR

Zehir kattım kâğıda,
çarşaf-çarşaf sarıp
kendimi vurdum.
Sonra geceyi
baştan sona yarıp,
kendimi yordum
sabahlara kadar.

Tılsımlı düşüncelerle
ve tılsımlı aşklarla
kendimi yaraladım.
Ateşi koynuma koyup,
kendimi parçaladım
sabaha kadar.

Ve anladım ki;
her şey sabaha kadar
ve yaşadığım
her şey sabaha kadar.

Son bulan bir hayatın,
solmuş bir gülün acısı
hepsinin ki sabaha kadar.

Sabah sabahın
içine girdiğinde,
her şey aynı gibi geldiğinde
göreceksin ki;
her şey ölene kadar
ve göreceksin ki;
her şey yolu bulana kadar.

Ve unutma ki;
güneş doğunca
her şey biter.
Sabah olunca
karanlık gece gider.

SİNAN İYİİŞ